Verhuisd



Let op: Neder-L is verhuisd naar www.neerlandistiek.nl

dinsdag 22 juli 2014

Zelfmoord van een gouverneur met een bochel

De letterkundige Marita Mathijsen heeft onlangs een eigen weblog begonnen, 'Het laatste nieuws uit de negentiende eeuw'. Wij plaatsen hier met toestemming het stukje van gisteren door; volg Mathijsen vanaf nu op haar eigen weblog!

Door Marita Mathijsen

In 1836 neemt Jacob van Lennep voor zijn zonen een Engelse gouverneur aan, Leopold James Lardner. Lardner had een bochel. Een van de zonen vraagt of hij soldaat is geweest: ‘Domme jongen, je begrijpt toch wel dat je van een kromme boom geen rechte plank kunt maken’. In het stadsarchief heb ik gisteren zijn brieven aan Jacob gelezen. Wat een lieve schoolmeester. Dat blijkt vooral als hij de verantwoordelijkheid krijgt voor de jongens bij reisjes naar badplaatsen. Hij schrijft over hun verkoudheden, hun bleke gezichtjes, de bloedzuigers die dokters plaatsen en papjes op hun borst. Hij geeft ze kleurplaten en knipt figuren voor ze uit. Als op een gegeven moment een boot zal langskomen waarop oma zit, wandelt hij naar de Rijnkade, maar oma Van Lennep had een andere boot genomen. Dan neemt hij een koets naar een volgende plaats waar ze zou aankomen. Zoon David was een lapzwans in zijn studententijd, en toen hij ter boetedoening naar het buitenland gestuurd werd schreef Lardner aan zijn vader:
‘May he give us cause to weep tears as sweet as bitter ours are now; tell him so for, as a mother loves her sick child most, so do I take more interest in his fate than in that of his brothers, as they (thank Heavens and may He bless them all) require it not; they prove themselves to be possessed of stronger minds than David.’
In 1842 zijn de jongens groot en Lardner zoekt een nieuwe baan. Hij wordt aangesteld aan de British Library, in het Brits Museum. In 1855 gaat het daar helemaal fout. Op weg naar het Museum rijdt de omnibus waarin Lardner zit een man aan. die gewond raakt. Lardner komt geheel van streek aan op het museum. Hij wil niet door de gewone donkere gang naar zijn kamer gaan, omdat hij meent te zien dat die gaat instorten. Hij raakt zo geagiteerd dat er een dokter bijkomt, en die schrijft bewaking voor. Een meisje wordt bij hem gezet, maar na een paar uur stuurt Lardner haar weg. Het gaat wel weer, zegt hij. Zodra het kind weg is springt hij uit het raam en valt te pletter op het plaveisel. Dit bericht haal ik uit The Times van 3 december 1855: Suicide of Mr. Lardner of the British Museum.